Φώσφορος

Ο φώσφορος είναι ένα απαραίτητο συστατικό του γενετικού υλικού, παίζοντας δομικό ρόλο στους διεστερικούς δεσμούς που υπάρχουν στα νουκλεϊκά οξέα DNA και RNA. Επομένως, ο φώσφορος είναι ιδιαίτερα απαραίτητος όταν ένας μεγάλος αριθμός κυττάρων διαιρείται στο φυτό, καθώς το γενετικό υλικό διπλασιάζεται με κάθε διαίρεση.

Ο φώσφορος παίζει βασικό ρόλο στον ενεργειακό μεταβολισμό, τη φωτοσύνθεση και την αναπνοή, σχηματίζοντας τους πλούσιους σε ενέργεια ανυδριτικούς δεσμούς στα μόρια ATP ή ADP.

Είναι επίσης ένα θεμελιώδες μέρος των φωσφολιπιδίων, τα οποία είναι απαραίτητα για την ενεργοποίηση των ενζύμων και στη δομή της κυτταρικής μεμβράνης.

ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ

Ο φώσφορος μπορεί να απορροφηθεί από τις ρίζες και τα φύλλα, με την απορρόφηση από τις ρίζες να είναι η πιο κοινή μορφή στη φύση. Ο φώσφορος απορροφάται κατά προτίμηση ως H₂PO₄⁻ σε εδάφη με pH κάτω από 7 και ως HPO₄²⁻ σε αλκαλικά εδάφη με pH πάνω από 7.

Οι μυκόρριζες, μια συμβιωτική ένωση μεταξύ των μυκήτων του εδάφους και των ριζών των φυτών, διευκολύνουν την απορρόφηση του φωσφόρου από το έδαφος.

Όταν ο φώσφορος είναι ανεπαρκής, το φυτό τον μεταφέρει από το ένα όργανο στο άλλο, συσσωρεύοντάς τον στα άνθη, αναπτύσσοντας σπόρους και νεαρά φύλλα. Κατά συνέπεια, τα πρώτα συμπτώματα εμφανίζονται στα παλαιότερα φύλλα. Αυτά τα συμπτώματα συνίστανται σε έναν καφέ-μαύρο αποχρωματισμό στα άνω φύλλα ή έναν μωβ αποχρωματισμό στην κάτω πλευρά του φύλλου, που τελικά σκουραίνει ολόκληρο το φύλλο. Καθώς η έλλειψη φωσφόρου εξελίσσεται, η ανάπτυξη των φυτών μειώνεται σημαντικά.

ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Σε αντίθεση με το άζωτο, η περίσσεια φωσφόρου προκαλεί μεγάλη ανάπτυξη ριζών του φυτού σε σχέση με το υπέργειο μέρος, με αποτέλεσμα χαμηλή αναλογία αέρα προς ρίζα.